27/10/2012

XmlSerializer- taka ciekawostka

Home

Serializator XML'owy platformy .NET jest bardzo łatwy i przyjemny w użyciu, ale czasami jego działanie może sprowadzić nas na manowce. Poniższy kod obrazuje o co mi chodzi. Zacznijmy od przykładowej, bardzo prostej klasy, którą będziemy serializować:

public class A
{
 public string Name { get; set; }
 
 public A()
 {
  Name = "Hello"; 
 }
}

Oraz kawałka kodu:

var obj = new A() { Name = null };

var stream = new MemoryStream();
var serializer = new XmlSerializer(typeof(A));

serializer.Serialize(stream, obj);

stream.Position = 0;

var obj2 = (A)serializer.Deserialize(stream);

Kod jest bardzo prosty. Tworzymy obiekt klasy A i ustawiamy właściwość Name na null. Następnie zapisujemy obiekt do strumienia. Po zapisaniu przesuwamy wskaźnik odczytu/zapisu strumienia na początek aby móc zdeserializować obiekt. W czym tkwi haczyk? Spróbujcie odpowiedzieć na to pytanie bez zaglądania do dalszej części posta:

Jaka będzie wartość właściwości Name po odczytaniu obiektu ze strumienia?

Otóż po zdeserializowaniu właściwość Name nie będzie pusta. Serializator XML'owy odczytując obiekt ze strumienia najpierw wywoła konstruktor domyślny. Potem zobaczy, że w strumieniu właściwość Name jest pusta i stwierdzi, że w takim wypadku nie trzeba niczego przypisywać do właściwości Name deserializowanego obiektu. W konstruktorze znajduje się natomiast kod, który ustawia tą właściwości. A więc po zdeserializowaniu właściwość Name będzie zawierała ciąg znaków "Hello", czyli inną niż przed serializacją.

Teraz wyobraźmy sobie trochę bardzie skomplikowaną sytuację. Załóżmy, że mamy kod pobierający jakieś dane z bazy danych i ładujący je do odpowiednich klas. Klasy te są napisane w podobny sposób jak klasa A powyżej, czyli w konstruktorze domyślnym niektóre właściwości są inicjowane wartościami innymi niż null. Dane (obiekty) są następnie udostępniane aplikacji klienckiej przez web service'y (stare dobre ASMX, usługi WCF jeśli użyto XmlSerializerFormatAttribute)  czyli muszą być najpierw zserializowane, a potem zdeserializowane. Kod działa poprawnie.

Teraz zabieramy się za pisanie testów integracyjnych i używamy tego samego kodu odpowiedzialnego za wczytywanie danych. W momencie, kiedy chcemy użyć tych samych obiektów (tak samo stworzonych i wypełnionych danymi) co aplikacja kliencka, nawet w ten sam sposób, okazuje się, że dostajemy wyjątek NullReferenceException.

Dlaczego? Ano dlatego, że w testach integracyjnych obiekty nie zostały przesłane przez sieć, czyli nie były serializowane i deserializowane, czyli konstruktor domyślny nie został wywołany drugi raz przy deserializacji i puste właściwości nie zostały ustawione tak jak opisano powyżej.

Jak w wielu innych podobnych sytuacjach, to żadna wiedza tajemna, ale jak się o tym nie wie, może napsuć trochę krwi. Pomijam tutaj fakt, że korzystanie z opisanej "funkcjonalności", świadomie czy nie, nie jest najlepszym pomysłem.

4 comments:

Anonymous said...

XMLSerializer działa tylko jeżeli klasa posiada domyślny konstruktor. Dlatego taka anomalia zachodzi w 1 przykładzie.

Michał Komorowski said...

Masz oczywiście rację, że XmlSerializer wymaga konstruktora domyślnego. To nie tłumaczy jednak zachowania polegającego na tym, że jeśli w strumieniu jakaś właściwość jest pusta to nie jest ustawiana w czasie deserializacji.

NoName said...

Problem jest znany i rozwiązuje się go przy użyciu atrybutu http://msdn.microsoft.com/en-us/library/system.componentmodel.defaultvalueattribute.aspx

Michał Komorowski said...

Przed chwilą jeszcze sprawdziłem dla pewności i oznaczenie właściwości Name atrybutem DefaultValue np.: [DefaultValue(null)] nic nie zmienia. Dla podanego kodu po deserializacji właściwość Name będzie zawierała ciąg znaków "Hello" czyli inny niż przed serializacją.

Post a comment